Dfs-230 A - Operation Merkur
RS Models 92309

Dane techniczne zestawu

• Materiał: plastik (model do sklejania i malowania)
• Klej: wymagany, brak w zestawie
• Farby: wymagane, brak w zestawie
• Wariant: DFS-230 A (wczesna wersja szybowca desantowego)
• Liczba wariantów oznakowania: 4

Zestaw i możliwości wykonania modelu

Zestaw pozwala odtworzyć wczesną wersję szybowca DFS-230 A w czterech konkretnych maszynach biorących udział w działaniach na różnych frontach II wojny światowej. Każdy z wariantów oznakowania wiąże się z inną operacją, co daje możliwość zbudowania modelu w kontekście wybranego epizodu historycznego: od Belgii w 1940 roku, przez Kretę i Ukrainę, aż po Afrykę Północną.

Model wymaga użycia standardowych narzędzi modelarskich oraz osobno kupowanych farb i kleju. Skala umożliwia wykonanie kompaktowej repliki, która dobrze sprawdzi się zarówno jako samodzielny eksponat, jak i element większej dioramy z udziałem wojsk powietrznodesantowych.

Schematy malowania i oznakowania

Zestaw obejmuje cztery historyczne warianty oznakowania:

• DFS-230A, LLG 1, Operation Merkur, bitwa o Kretę, maj 1941
• DFS-230A, Nr. 15, LS Kdo. Hundenborn, Odessa, Ukraina, wrzesień 1941
• DFS-230A, Nr. 43, Sturmgruppe Granit, atak na Fort Eben-Emael, maj 1940, Belgia
• DFS-230A, LH+1-8, 1(DFS)/VK(S)2, Tobruk, Afryka Północna, 1942

Dobór oznaczeń pozwala przedstawić szybowiec w warunkach europejskich, wschodniofrontowych oraz pustynnych, co ułatwia dopasowanie modelu do planowanej podstawki lub dioramy.

DFS-230 – szybowiec desantowy Luftwaffe

DFS-230 był niemieckim szybowcem transportowo-desantowym opracowanym w drugiej połowie lat 30. przez Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug jako środek przerzutu niewielkich oddziałów piechoty, saperów i lekkiego wyposażenia na tyły przeciwnika. Konstrukcja została zaprojektowana tak, aby umożliwić precyzyjne lądowanie na ograniczonej przestrzeni, w bezpośrednim sąsiedztwie celu ataku.

Konstrukcja i parametry

• Załoga: 1 pilot + do 9 żołnierzy desantu
• Rozpiętość skrzydeł: ok. 21 m
• Długość: ok. 11 m
• Masa własna: ok. 900 kg
• Masa startowa: ok. 2100 kg
• Prędkość holowania: ok. 190 km/h
• Zasięg przy holowaniu: rzędu kilkuset kilometrów, zależny od samolotu holującego
• Typ konstrukcji: drewniano-metalowa, kryta płótnem

Szybowiec był holowany przez samoloty transportowe i bombowe, między innymi Ju 52. Po odczepieniu pilot wykorzystywał dobrą doskonałość aerodynamiczną i hamulce aerodynamiczne do podejścia na małej wysokości, często w warunkach ograniczonej widoczności i pod ostrzałem.

Fort Eben-Emael – „wizytówka” DFS-230

Najgłośniejszym epizodem z udziałem DFS-230 był atak na belgijski Fort Eben-Emael 10 maja 1940 roku. Specjalnie wyszkolona grupa szturmowa „Granit” wylądowała szybowcami bezpośrednio na stropie fortu, wykorzystując element zaskoczenia i ładunki kumulacyjne do zniszczenia kluczowych stanowisk artyleryjskich. Operacja ta stała się jednym z najbardziej znanych przykładów użycia szybowców desantowych w historii i pokazała, jak precyzyjne lądowanie niewielkich oddziałów może przełamać silnie ufortyfikowaną pozycję.

Operacja „Merkur” i dalsze użycie

DFS-230 odegrał ważną rolę w operacji „Merkur” – niemieckim desancie na Kretę w maju 1941 roku. Szybowce wykorzystywano do przerzutu oddziałów wsparcia i wyposażenia dla spadochroniarzy walczących o kluczowe lotniska na wyspie. W kolejnych latach maszyny tego typu pojawiały się na froncie wschodnim, między innymi w rejonie Odessy, oraz w Afryce Północnej, gdzie używano ich do zaopatrywania odciętych garnizonów i przerzutu niewielkich grup żołnierzy.

Łącznie zbudowano kilka tysięcy egzemplarzy DFS-230 w różnych wersjach, a sam szybowiec stał się jednym z symboli niemieckich wojsk powietrznodesantowych pierwszej fazy wojny.

Porady modelarskie

• Przed rozpoczęciem montażu warto zaplanować, który z czterech wariantów oznakowania zostanie wykonany, aby od początku dobrać odpowiednie kolory i ewentualną podstawkę.
• Elementy przed klejeniem dobrze jest przymierzyć „na sucho”, co pozwala wychwycić miejsca wymagające lekkiego dopasowania lub przeszlifowania.
• Linie podziału i detale powierzchni lepiej zachowują się przy cienkich warstwach farby – korzystne jest malowanie kilkoma delikatnymi warstwami zamiast jednej grubej.
• Przy nakładaniu kalkomanii pomocne są płyny zmiękczające, które ułatwiają dopasowanie oznaczeń do powierzchni skrzydeł i kadłuba oraz ograniczają ryzyko powstawania pęcherzyków powietrza.