Amerykańska haubica samobieżna M109A6 Paladin - Wojna w Iraku
Tamiya 37026

Amerykańska haubica samobieżna M109A6 Paladin - Wojna w Iraku

Model plastikowy do sklejania i malowania marki Tamiya, kod producenta 37026. Precyzyjnie odwzorowany zestaw przedstawia wariant używany w konflikcie w Iraku. Elementy formowane w wysokiej jakości tworzywie, gotowe do wykończenia detalami i malowaniem. Zestaw nie zawiera kleju ani farb.

• Skala: 1:35
• Długość po sklejeniu: 280 mm
• Szerokość: 115 mm
• Producent: Tamiya (model 37026)
• Wykonanie: wieloczęściowe wypraski, odtworzone detale zewnętrzne i pancerzowe
• Nowe elementy w stosunku do wcześniejszych wersji: poprawione koła jezdne, oddzielne części dla peryskopu dowódcy, uchwytu pod klapą, pierścienia lufy, rury odpływowej kadłuba oraz końcówek układu wydechowego
• W komplecie: 2 torsy figurek oraz elementy odwzorowujące system MVS i zapasowe ogniwa gąsienicy
• Zestaw zawiera wypraski pojazdu pochodzące z produkcji Italeri

Model dedykowany modelarzom oczekującym wysokiej zgodności z oryginałem i możliwości precyzyjnego wykończenia. Konstrukcja umożliwia montaż i malowanie w różnych wariantach pola walki oraz dodanie aftermarketowych detali. Dzięki rozdzielnym częściom dla kluczowych elementów łatwiejsze jest uzyskanie realistycznej linii kadłuba i działowego mechanizmu obrotu.

Historia pojazdu

M109A6 Paladin to zmodernizowana wersja amerykańskiej samobieżnej haubicy M109 — systemu artyleryjskiego stosowanego od lat 60. XX wieku. Wersja A6 wprowadzona w latach 90. obejmowała znaczące ulepszenia układu kierowania ogniem, automatyzację procesów ładowania oraz poprawę ochrony załogi i mobilności. Paladin jest wyposażony w haubicę kalibru 155 mm o zasięgu zależnym od użytej amunicji i dodatkowych ładunków miotających, sięgającą nawet do około 30 km standardowymi pociskami i znacznie dalej przy amunicji napędzanej rakietowo.

W działaniach w Iraku M109A6 pełnił rolę głównego elementu wsparcia ogniowego wojsk lądowych USA i sojuszniczych. Jego zalety to szybkie przygotowanie do strzału, relokacja po oddaniu salwy (shoot-and-scoot) oraz integracja z systemami dowodzenia pola walki, co skracało czas od wykrycia celu do oddania ognia. Pancerz chronił załogę przed ostrzałem małokalibrowym i odłamkami, a nowoczesna awionika i systemy łączności umożliwiały współpracę z rozpoznaniem dalekiego zasięgu i dronami. Masa bojowa Paladina to około 27–28 ton, prędkość maksymalna na drodze sięga około 56 km/h, zasięg operacyjny na paliwie standardowym wynosił kilkaset kilometrów.

W trakcie kampanii irackich pojazdy te były wielokrotnie modyfikowane eksploatacyjnie — dodawano osłony przeciwodłamkowe, dodatkowe systemy filtracji i klimatyzacji dla poprawy pracy załogi w warunkach pustynnych oraz osłony przeciwdziałające improwizowanym ładunkom wybuchowym. Paladin pozostaje ważnym elementem artylerii wielu armii, a jego konstrukcja stała się podstawą dalszych modernizacji systemów wsparcia ogniowego.