Tiger I Full Interior Kit: Initial/ Early/ Middle/ Late Production 4 In 1
Rye Field Model 5141

Tiger I - pełne wnętrze, wersje Initial/Early/Middle/Late Production (4 w 1)

Model plastikowy do sklejania i pomalowania. Zestaw nie zawiera kleju ani farb. Kod producenta: RFM RM-5141.

Zaawansowany zestaw wnętrza w skali 1:35 przeznaczony do wiernego odtworzenia niemieckiego czołgu ciężkiego Tiger I. Kompatybilny z modelami Rye Field Model, dostarcza elementy pozwalające zbudować cztery warianty produkcyjne: Initial, Early, Middle oraz Late. Części wykonano z precyzyjnie odtworzonego plastiku, zawierają detale kadłuba, wieży, przedziału bojowego, stanowisk załogi, układu transmisji, silnika oraz osprzętu wewnętrznego.

• Kompletne wnętrze 4 w 1 — jeden zestaw, cztery warianty produkcyjne.
• Szczegółowo odwzorowane stanowiska załogi i wyposażenie bojowe.
• Precyzyjne elementy mechaniczne: skrzynia biegów, układ napędowy i chłodzenie silnika.
• Wysoka jakość wtrysków zapewniająca ostre krawędzie i minimalne nadlewki.
• Instrukcja montażu uwzględniająca różnice między wariantami.

Przeznaczony dla modelarzy zainteresowanych rekonstrukcją wiernego wnętrza z możliwością wyboru konkretnej fazy produkcji. Umożliwia ekspozycję z odkrytym kadłubem lub jako pełny model zamknięty.

Historia pojazdu

Tiger I (Panzerkampfwagen VI Tiger Ausf. E) był niemieckim czołgiem ciężkim produkowanym w czasie II wojny światowej. Projekt rozpoczął się na przełomie 1941/1942 roku jako odpowiedź na radzieckie czołgi o dużej sile ognia i pancerzu. Pierwsze prototypy i seria wczesna (Initial/Early) charakteryzowały się mocno profilowanym kadłubem, grubym pancerzem czołowym i potężnym działem 8,8 cm KwK 36. W kolejnych seriach wprowadzano modyfikacje zwiększające niezawodność i ułatwiające produkcję — zmiany obejmowały m.in. modyfikacje układu chłodzenia, systemu wentylacji, układu napędowego oraz detali wieży i osprzętu.

Typowy Tiger I ważył około 54 ton, napędzany był silnikiem Maybach HL230 P45 o mocy około 700 KM, co dawało prędkość maksymalną na drodze rzędu 38-45 km/h w zależności od stanu technicznego i warunków. Pancerz czołowy miał grubość do 100 mm, boki i tył były cieńsze. Zasięg operacyjny wynosił około 120-195 km, a załoga składała się z pięciu osób: dowódcy, strzelca, ładowniczego, celowniczego i kierowcy/operującego przyrządami.

Wprowadzenie Tygrysa wpłynęło znacząco na taktykę walki pancernej — jego działo o dużej przebijalności i mocny pancerz dawały przewagę w bezpośrednich starciach. Jednocześnie konstrukcja była ciężka i skomplikowana, co prowadziło do problemów logistycznych: wysokiego zużycia paliwa, częstych awarii układów napędowych oraz trudności w transporcie i naprawach w polowych warunkach. Koszt produkcji i czasochłonność montażu ograniczyły liczbę wyprodukowanych egzemplarzy — powstało kilkaset czołgów Tiger I.

W służbie Tiger I pojawiał się na wszystkich głównych frontach, od Afryki Północnej po front wschodni i zachodni. Na froncie wschodnim stanowił poważne zagrożenie dla sowieckich oddziałów pancernych, zwłaszcza w działaniach defensywnych i szturmowych przy utrzymaniu pozycji. W działaniach przeciwko aliantom zachodnim Tygrys odznaczał się skutecznością, lecz często był wykorzystywany oszczędnie ze względu na ograniczone zasoby i koszty eksploatacji.

Polskie formacje i pojedyncze załogi miały okazję spotkać Tygrysa głównie pod koniec wojny; przypadki walk z tym czołgiem odnotowano w kontekście działań frontu wschodniego podczas ofensyw sowieckich oraz w walkach na terenach, gdzie operowały jednostki Wehrmachtu. Zachowało się kilkanaście egzemplarzy Tiger I w muzeach na świecie; niektóre z nich po wojnie były konserwowane i odrestaurowane, co pozwala współczesnym historykom i modelarzom na szczegółowe studia tej konstrukcji.