Stuh42 & Stug.III Ausf.G - późna produkcja
Rye Field Model 5086

StuH 42 i StuG III Ausf.G - późna produkcja

Plastikowy model do sklejania i malowania przedstawiający warianty StuH 42 oraz StuG III Ausf.G w późnej fazie produkcji. Zestaw firmy Rye Field Model został opracowany z myślą o modelarzach wymagających dobrego odwzorowania detali i poprawnej geometrii podzespołów. Kod producenta: RFM RM-5086.

• Skala: (proszę sprawdzić opakowanie) — precyzyjne dopasowanie części i szczegółów geometrycznych.
• Wtryskowy plastik: czyste, ostre krawędzie i minimalne linie podziału form.
• Szczegółowe elementy nadbudówki, zderzaków, osłon działo oraz detale zawieszenia i gąsienic.
• Alternatywne elementy pozwalające zbudować różne warianty późnej produkcji.
• Zestaw nie zawiera kleju ani farb — model przeznaczony do sklejania i malowania przez użytkownika.

Model jest odpowiedni dla średnio zaawansowanych i zaawansowanych modelarzy. Części wymagają oczyszczenia i sklejania; zalecane użycie cienkich klejów polistyrenowych oraz precyzyjnych narzędzi. Po złożeniu doskonały do ekspozycji lub jako element dioramy.

Historia pojazdu

StuG III (Sturmgeschütz III) i StuH 42 (Sturmhaubitze 42) były niemieckimi gąsienicowymi pojazdami bojowymi opartymi na podwoziu czołgu Panzer III, rozwijanymi i produkowanymi w czasie II wojny światowej. Pierwsze wersje Sturmgeschütza powstały jako samobieżne działa przeznaczone do wsparcia piechoty, z czasem zyskały także rolę niszczycieli czołgów. Wersja Ausf.G była jedną z najliczniej produkowanych i charakteryzowała się uproszczonymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi w celu przyspieszenia produkcji oraz licznych modyfikacji w zależności od fabryki.

StuH 42 powstał poprzez instalację haubicy 10,5 cm StuH 42 w kadłubie StuG III, co miało na celu zwiększenie siły rażenia przeciwko stanowiskom umocnionym i celom miękkim. Montaż potężniejszego uzbrojenia wymagał wzmocnień kadłuba i adaptacji układu amunicyjnego. Pojazd dysponował krótszym odcinkiem lufy niż standardowe działo przeciwpancerne StuG, co sprzyjało prowadzeniu ognia krótko- i średniozasięgowego z większą siłą przeciwpancerną i wybuchową.

Typowe dane techniczne (mogą się różnić w zależności od wariantu i źródeł): masa około 23–25 ton; długość około 6–6,3 m (z działem zależnie od odmiany); szerokość 2,95–3,1 m; załoga 4 osoby (dowódca, celowniczy, ładowniczy, kierowca); pancerz przedni do 80 mm w najsilniejszych wersjach osłon skosowych, boczny i tylny cieńszy; napęd: silnik benzynowy Maybach o mocy od 300 do 360 KM w zależności od serii; prędkość maksymalna drogowa około 40–42 km/h; zasięg operacyjny na drodze około 150–200 km.

StuG III i StuH 42 były wykorzystywane na wszystkich frontach, w tym na froncie wschodnim, zachodnim i włoskim. W służbie wykazały się skutecznością jako tanie w produkcji i łatwe w utrzymaniu środki wsparcia ogniowego. Na froncie wschodnim, w wielu starciach, ich niski profil i mocne uzbrojenie dawały przewagę przy działaniach obronnych i wsparciu ogniowym piechoty. W okresie późniejszym, mimo postępu technologicznego w opancerzeniu alianckich maszyn, pozostawały wartościową platformą dzięki ulepszeniom uzbrojenia i taktyce użycia.

Polskie odniesienia do tych pojazdów pojawiły się po wojnie w literaturze i muzealnictwie; kilka zachowanych egzemplarzy trafiało do kolekcji muzealnych w Europie. Ich konstrukcja i rozwój stanowią ważny rozdział w historii samobieżnych dział wsparcia piechoty i niszczycieli czołgów XX wieku.