Tiger I Pz.Kpfw.VI Aust.E Sd.Kfz.181 - initial - 1943 - Tunezja
Rye Field Model 5001

Tiger I Pz.Kpfw.VI Aust.E Sd.Kfz.181 - initial - 1943 - Tunezja

Plastikowy model do sklejania i malowania w skali 1/35 od Rye Field Model. Zestaw odwzorowuje wariant "initial" ciężkiego czołgu używanego podczas kampanii w Tunezji w 1943 roku.

• Skala: 1/35
• Marka: Rye Field Model
• Typ: plastikowy model do sklejania
• Model: RM-5001

Kluczowe cechy:

• Szczegółowy kadłub i wieża z odwzorowaniem struktury pancerza i nitowania.
• Odlewane koła jezdne dla realistycznego wyglądu i trwałości.
• Gąsienice segmentowe umożliwiające naturalne ułożenie na podstawce lub dioramie.
• Wysoki poziom detalu zewnętrznego: peryskopy, przyrządy obserwacyjne, uchwyty i wyposażenie zewnętrzne.
• Kalkomanie historyczne z oznaczeniami stosowanymi w Afryce Północnej 1943 — kilka wariantów oznaczeń dostępnych w arkuszu.
• Elementy zaprojektowane pod kątem dobrego spasowania, minimalizujące konieczność intensywnych przeróbek.

W zestawie znajdują się części do złożenia modelu i arkusz kalkomanii. Brak figurek, kleju i farb. Zestaw przeznaczony dla modelarzy średnio zaawansowanych i zaawansowanych poszukujących wiernego odwzorowania sylwetki i detali zewnętrznych.

Historia pojazdu

Pz.Kpfw.VI Tiger I był niemieckim ciężkim czołgiem wprowadzonym do służby w 1942 roku, zaprojektowanym przez Henschel w odpowiedzi na rosnące wymagania pola walki dotyczące ochrony i siły ognia. Jego głównym uzbrojeniem było działo 88 mm KwK 36 — armata o znakomitej balistyce, znana wcześniej z zastosowań przeciwlotniczych i przeciwpancernych. Projekt koncentrował się na uzyskaniu wyższej ochrony pancernej: przednie płyty kadłuba i wieży osiągały grubości sięgające 100 mm, co w początkowych fazach użytkowania zapewniało znaczną przewagę nad większością wrogich czołgów.

W praktyce konstrukcja cechowała się skomplikowanym układem jezdnym i dużą masą, co wpływało na ograniczenia mobilności i zwiększone zużycie paliwa. Napęd stanowił silnik Maybach V12, który dawał wystarczającą moc, lecz bywał zawodny w trudnych warunkach eksploatacyjnych, szczególnie na pustyniach i w terenie o słabej infrastrukturze serwisowej. Produkcja Tigera była kosztowna i czasochłonna, co doprowadziło do relatywnie niewielkiej liczby wyprodukowanych egzemplarzy — około 1 300–1 350 wszystkich wariantów.

Tiger I osiągnął znaczące sukcesy bojowe dzięki połączeniu grubego pancerza i potężnego działa. W starciach na froncie wschodnim, w rejonie Kurska, Leningradu oraz podczas kampanii w Afryce Północnej, gdzie używany był przez oddziały Afrika Korps, wykazywał zdolność do eliminowania przeciwników na dużych odległościach. Jednocześnie ujawniały się jego słabości: trudności logistyczne, skomplikowana konserwacja i skłonność do awarii technicznych ograniczały efektywność w dłuższej perspektywie.

Kampania w Tunezji (1942–1943) była dla pojazdu wymagającym teatrem operacyjnym. Warunki półpustynne — wysoka temperatura, kurz i ograniczone zaplecze serwisowe — potęgowały problemy z niezawodnością i dostępnością części zamiennych. Mimo to Tiger często dominował w pojedynczych starciach z brytyjskimi i amerykańskimi czołgami, wykorzystując przewagę ognia i pancerza. Logistyka i trudności z utrzymaniem maszyn jednak sprawiały, że wiele egzemplarzy bywało unieruchomionych lub wycofanych z powodu awarii.

Bezpośrednie kontakty polskich formacji z tym typem czołgu miały najczęściej miejsce na froncie wschodnim, gdzie Polacy walczący u boku aliantów konfrontowali się z niemieckim sprzętem pancernym. Starcia z Tigerami uwypuklały potrzebę rozwoju taktyk przeciwpancernych oraz ulepszeń technicznych w konstrukcjach alianckich. Po wojnie doświadczenia z użytkowania ciężkich czołgów takich jak Tiger wpływały na dalszy rozwój pancerzy i koncepcji taktycznych w wojskach pancernych.