Sukhoi Su-22m4
Modelsvit 72059

Dane techniczne zestawu

• Materiał: plastik (model do sklejania)
• Przeznaczenie: montaż i malowanie (wymagane osobno kupione kleje i farby)

Charakterystyka modelu

Zestaw przedstawia jednomiejscowy samolot szturmowo‑bombowy Su‑22M4 w wersji eksportowej radzieckiego Su‑17M4, używanej w państwach Układu Warszawskiego i krajach Bliskiego Wschodu. Skala umożliwia odwzorowanie charakterystycznej sylwetki maszyny z ruchomymi skrzydłami o zmiennej geometrii przy zachowaniu rozsądnych wymiarów gotowego modelu.

Konstrukcja modelu pozwala na klasyczny montaż kadłuba i skrzydeł z osobnych połówek, co ułatwia dopasowanie elementów i obróbkę linii łączeń. Oddzielne części usterzenia, wlotu powietrza i zasobników podkadłubowych dają możliwość wyraźnego wyeksponowania typowej dla Su‑22 sylwetki z dużym wlotem czołowym i masywnym grzbietem kadłuba.

Model przeznaczony jest do pełnego malowania, co pozwala odtworzyć charakterystyczne schematy kamuflażu maszyn frontowych z okresu zimnej wojny. Zestaw nie zawiera farb ani kleju, dzięki czemu można dobrać chemię modelarską zgodnie z własnymi preferencjami (akryle, emalie lub lakiery).

Su‑22M4 – samolot uderzeniowy okresu zimnej wojny

Su‑22M4 jest eksportową odmianą radzieckiego samolotu szturmowo‑bombowego Su‑17M4, opracowanego w biurze konstrukcyjnym Suchoja jako rozwinięcie myśliwca Su‑7. Wersja M4 była ostatnim i najbardziej dopracowanym wariantem tej rodziny, wprowadzonym do służby w pierwszej połowie lat 80. XX wieku.

Konstrukcja z płatem o zmiennej geometrii pozwalała łączyć krótkie starty i lądowania z dobrą prędkością przelotową i udźwigiem uzbrojenia. Samolot był przeznaczony do ataków na cele naziemne i morskie, w tym z użyciem uzbrojenia kierowanego, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości samoobrony w walce powietrznej na małych i średnich wysokościach.

Podstawowe dane techniczne Su‑22M4

• Typ: naddźwiękowy samolot szturmowo‑bombowy
• Układ: jednosilnikowy, skrzydło o zmiennej geometrii
• Załoga: 1 pilot
• Długość: ok. 19 m
• Rozpiętość skrzydeł: ok. 10 m (przy maksymalnym skosie) do ok. 13,7 m (przy minimalnym skosie)
• Maksymalna masa startowa: ponad 18 000 kg
• Prędkość maksymalna: ponad 1,7 Ma na dużej wysokości
• Zasięg: rzędu 2 000 km (w zależności od konfiguracji podwieszeń i zapasu paliwa)
• Napęd: 1 silnik turboodrzutowy z dopalaczem
• Uzbrojenie stałe: 2 działka kal. 30 mm
• Uzbrojenie podwieszane: bomby, niekierowane i kierowane pociski rakietowe, zasobniki z działkami i inne środki bojowe na kilku węzłach podskrzydłowych i podkadłubowych

Eksploatacja i użytkownicy

Su‑22M4 trafił do sił powietrznych wielu państw sojuszniczych ZSRR, w tym krajów Układu Warszawskiego oraz państw Bliskiego Wschodu i Afryki. Maszyny tego typu brały udział w licznych konfliktach lokalnych końca XX i początku XXI wieku, wykonując uderzenia na cele naziemne, wsparcie wojsk lądowych oraz misje rozpoznawcze.

W Polsce Su‑22M4 wprowadzono do służby w latach 80., zastępując starsze Su‑7. Samoloty te stały się podstawowym sprzętem jednostek lotnictwa szturmowego, a po 1989 roku były jednymi z nielicznych maszyn bojowych produkcji radzieckiej, które utrzymano w eksploatacji w Siłach Powietrznych RP. W polskiej służbie wykorzystywano je m.in. w 7. Brygadzie Lotnictwa Taktycznego i 21. Bazie Lotnictwa Taktycznego w Świdwinie.

Długowieczność konstrukcji wynikała z dużego udźwigu, odporności na trudne warunki eksploatacji oraz możliwości użycia szerokiego wachlarza uzbrojenia. Su‑22M4 stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych samolotów uderzeniowych państw byłego Układu Warszawskiego, a jego charakterystyczna sylwetka ze skrzydłami o zmiennej geometrii na trwałe zapisała się w historii lotnictwa wojskowego.

Porady modelarskie

• Przed rozpoczęciem montażu warto dokładnie obejrzeć wypraski i zaplanować kolejność prac, zaznaczając elementy wymagające szczególnej obróbki (np. miejsca łączeń połówek kadłuba i skrzydeł).
• Elementy przed klejeniem dobrze jest przymierzyć „na sucho”, co pozwala wychwycić ewentualne niedokładności i skorygować je pilnikiem lub papierem ściernym.
• Do malowania kamuflażu przydatna jest taśma maskująca o różnej szerokości; ułatwia to uzyskanie ostrych granic kolorów na skrzydłach i kadłubie.
• Po nałożeniu podstawowych kolorów warto zabezpieczyć powierzchnię cienką warstwą lakieru bezbarwnego, co ułatwia dalsze prace wykończeniowe i ewentualne nanoszenie śladów eksploatacji.