Comfino - raty 0%
Paynow Visa Mastercart
PayPo - zapłać później
Zestaw umożliwia zbudowanie czterech osobnych lekkich samochodów pancernych na zunifikowanym podwoziu Horch, obejmujących zarówno wersje zwiadowcze z otwartą wieżą, jak i pojazdy łącznościowe z rozbudowanym wyposażeniem radiowym.
Pierwowzory wyróżniały się połączeniem dobrej mobilności z rolami specjalistycznymi — od uzbrojonej wieży z armatą 20 mm po wozy wyposażone w ramowe anteny zapewniające daleki zasięg łączności. Różny stopień złożoności poszczególnych modeli i osobne zestawy części pozwalają zbudować spójną grupę pojazdów reprezentujących system wsparcia rozpoznania i łączności Wehrmachtu.
Zestaw obejmuje cztery osobne modele lekkich samochodów pancernych na zunifikowanym podwoziu Horch Einheitsfahrgestell, reprezentujące wozy rozpoznawcze i łącznościowe Wehrmachtu z okresu II wojny światowej. Każdy pojazd odtworzono jako oddzielny model do samodzielnego montażu i malowania, co pozwala zbudować małą grupę pojazdów współdziałających w ramach jednej dioramy lub kolekcji. Łączna liczba elementów dla poszczególnych modeli (59 + 59 + 49 + 53) wskazuje na zróżnicowany poziom złożoności pomiędzy wersjami bojowymi i radiowymi, co ułatwia dopasowanie kolejności budowy do własnego doświadczenia. Zestaw nie zawiera kleju ani farb, dzięki czemu można dobrać chemię modelarską i paletę kolorów zgodnie z własnymi preferencjami lub posiadanymi już materiałami.
Komplet pozwala zbudować pełne spektrum lekkich czterokołowych wozów pancernych używanych w pododdziałach rozpoznawczych i łączności: od klasycznego wozu zwiadowczego z uzbrojoną wieżą po specjalistyczne pojazdy radiowe z rozbudowanym wyposażeniem łączności. Obecność zarówno Sd.Kfz.222, jak i Sd.Kfz.223 umożliwia zestawienie typowego duetu wozu rozpoznawczego i pojazdu dowódczo-radiowego, często spotykanego w jednostkach na froncie. Dodanie Sd.Kfz.260 i Sd.Kfz.261 rozszerza możliwości aranżacji o stanowiska dowodzenia wyższego szczebla, kolumny łączności lub zaplecze sztabowe.
Każdy z czterech modeli odpowiada osobnemu zestawowi katalogowemu ICM (72411, 72421, 72431, 72441), co pozwala traktować ten komplet jako ekonomiczne połączenie pełnowartościowych pudełek w jednym opakowaniu. Taki układ ułatwia budowę spójnej tematycznie kolekcji bez konieczności osobnego wyszukiwania i kompletowania poszczególnych numerów. Zróżnicowanie wersji – od wozu z wieżą i uzbrojeniem po pojazdy z charakterystycznymi antenami ramowymi – pozwala wyraźnie pokazać rozwój i specjalizację niemieckich samochodów pancernych w dziedzinie rozpoznania i łączności.
Rozwój niemieckich lekkich czterokołowych samochodów pancernych rozpoczął się w połowie lat 30., gdy pojawiła się potrzeba zastąpienia przestarzałych Sd.Kfz.13 i Sd.Kfz.14 nową generacją wozów rozpoznawczych. Nowe pojazdy zbudowano na zunifikowanym podwoziu Horch Einheitsfahrgestell z napędem na wszystkie koła, niezależnym zawieszeniem i silnikiem umieszczonym z tyłu, co poprawiało mobilność w terenie i ułatwiało standaryzację produkcji oraz obsługi.
Najliczniej produkowaną wersją był Sd.Kfz.222, którego zbudowano 989 egzemplarzy w latach 1935–1943. Pojazd przeznaczono do zadań rozpoznawczych, a jego główne uzbrojenie stanowiła 20 mm armata automatyczna KwK 30 lub późniejsza KwK 38 sprzężona z karabinem maszynowym MG 34. Charakterystycznym elementem była otwarta, dziesięciościenna wieża z rozkładanymi kratownicowymi osłonami przeciwko granatom ręcznym, co łączyło dobrą obserwację z podstawową ochroną załogi. Trzyosobowa obsada – dowódca pełniący funkcję działonowego, ładowniczy i kierowca – pozwalała na sprawne prowadzenie ognia i obserwacji podczas szybkich działań zwiadowczych.
Sd.Kfz.223 powstał jako wóz łącznościowo-rozpoznawczy, łączący lekkie opancerzenie z rozbudowanym wyposażeniem radiowym. Najbardziej rozpoznawalnym elementem tej wersji była składana antena ramowa (Rahmenantenne), która zapewniała większy zasięg łączności niż standardowe anteny prętowe. Wyprodukowano łącznie 550 egzemplarzy tego typu, wykorzystywanych m.in. jako wozy dowódcze w plutonach rozpoznawczych oraz pojazdy przekazujące meldunki z wysuniętych patroli.
Sd.Kfz.260 i Sd.Kfz.261, określane jako Kleiner Panzerfunkwagen, stanowiły wyspecjalizowane wozy radiowe przeznaczone dla wyższych szczebli dowodzenia i jednostek łączności. Wykorzystywały tę samą opancerzoną bryłę kadłuba, lecz pozbawiono je wieży i głównego uzbrojenia, co pozwoliło wygospodarować dodatkową przestrzeń na aparaturę radiową i stanowiska czteroosobowej załogi. Różnice między tymi wersjami dotyczyły głównie typu zastosowanych radiostacji i konfiguracji anten, dostosowanych do zadań w sieciach łączności o różnym zasięgu. Wszystkie te pojazdy, dzięki połączeniu mobilności, niezawodności i specjalizacji, pozostały w służbie do końca II wojny światowej, uczestnicząc w działaniach na większości frontów, od kampanii wczesnowojennych po późniejsze operacje na Wschodzie i Zachodzie.
Brak metod dostawy dla tego produktu.
Podane powyżej koszty dotyczą wysyłki tylko 1 przedmiotu.
Ostateczne koszty wysyłki zobaczysz podczas składania zamówienia.
Producent
Osoba odpowiedzialna
@COMMENT_COMMENT@
@COMMENT_COMMENT@
Zestaw umożliwia zbudowanie czterech osobnych lekkich samochodów pancernych na zunifikowanym podwoziu Horch, obejmujących zarówno wersje zwiadowcze z otwartą wieżą, jak i pojazdy łącznościowe z rozbudowanym wyposażeniem radiowym.
Pierwowzory wyróżniały się połączeniem dobrej mobilności z rolami specjalistycznymi — od uzbrojonej wieży z armatą 20 mm po wozy wyposażone w ramowe anteny zapewniające daleki zasięg łączności. Różny stopień złożoności poszczególnych modeli i osobne zestawy części pozwalają zbudować spójną grupę pojazdów reprezentujących system wsparcia rozpoznania i łączności Wehrmachtu.
@COMMENT_TITLE@
@COMMENT_COMMENT@