North American B-25 J Mitchell - Solid Nose
Hobby 2000 72091

North American B-25J Mitchell – wersja z pełnym nosem uzbrojonym

Model amerykańskiego średniego bombowca North American B-25J Mitchell w wersji Solid Nose, czyli z pełnym, nieprzeszklonym nosem mieszczącym uzbrojenie strzeleckie. Zestaw Hobby 2000 w skali 1:72 bazuje na wypraskach japońskiej firmy Hasegawa i zawiera kalkomanie Cartograf oraz maski ułatwiające malowanie oszklenia.

Wersja z pełnym nosem została przystosowana do atakowania celów z małej wysokości. Zamiast przeszklonej sekcji z miejscem bombardiera zastosowano nos z ośmioma stałymi karabinami maszynowymi kalibru 12,7 mm. Skupienie uzbrojenia w przedniej części samolotu zapewniało dużą siłę ognia podczas ostrzeliwania lotnisk, transportu, stanowisk obronnych i żeglugi przeciwnika.

Model pozwala odtworzyć jeden z bombowców używanych przez amerykańskie jednostki na Pacyfiku w ostatnim okresie II wojny światowej. Klej i farby należy dokupić osobno, o ile producent zestawu nie wskazuje inaczej.

Warianty malowania i oznakowania

Zestaw umożliwia wykonanie jednego z trzech samolotów B-25J Mitchell używanych przez jednostki Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych (USAAF) na obszarze działań wojennych na Pacyfiku w 1945 roku:

• North American B-25J-11-NC Mitchell – US 71st Bombardment Squadron, 38th Bombardment Group, numer seryjny 43-28145, „Estrallita”, Lingayen, 1945 r.
• North American B-25J-22-NC Mitchell – US 75th Bombardment Squadron, 42nd Bombardment Group, numer seryjny 44-29771, „Milk Run II”, Palawan, 1945 r.
• North American B-25J-6-NC Mitchell – US 820th Bombardment Squadron, 41st Bombardment Group, numer seryjny 43-27882, „Working for the Yankee Dollar”, Okinawa, 1945 r.

Dane techniczne pierwowzoru

• Typ: dwusilnikowy średni bombowiec i samolot szturmowy
• Napęd: dwa silniki gwiazdowe Wright R-2600 Cyclone
• Moc silników: około 1700 KM każdy w typowych warunkach pracy
• Prędkość maksymalna: około 440 km/h, zależnie od wysokości i konfiguracji
• Zasięg: około 2170 km z ładunkiem bombowym; większy przy konfiguracji przelotowej
• Pułap praktyczny: około 7400 m
• Uzbrojenie wersji Solid Nose: osiem stałych karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm w nosie oraz dodatkowe stanowiska strzeleckie zależnie od konfiguracji
• Ładunek bomb: do około 1800 kg w zależności od misji i konfiguracji

Historia samolotu North American B-25J Mitchell

B-25 Mitchell został nazwany na cześć generała Williama „Billy’ego” Mitchella, jednego z najważniejszych orędowników rozwoju lotnictwa wojskowego w Stanach Zjednoczonych. Samolot oblatano w 1940 roku, a do służby wszedł w czasie, gdy amerykańskie siły powietrzne intensywnie rozbudowywały flotę bombowców średniego zasięgu. Dwusilnikowa konstrukcja łączyła stosunkowo dużą prędkość, solidną budowę i możliwość przenoszenia znacznego ładunku bomb.

Mitchell zasłynął między innymi podczas rajdu na Tokio 18 kwietnia 1942 roku. Szesnaście bombowców B-25 wystartowało wówczas z pokładu lotniskowca USS Hornet w operacji dowodzonej przez podpułkownika Jamesa Doolittle’a. Był to pierwszy amerykański nalot na japońskie wyspy macierzyste. Choć jego bezpośrednie skutki materialne były ograniczone, operacja miała duże znaczenie psychologiczne i propagandowe.

W kolejnych latach B-25 wykorzystywano na wielu frontach II wojny światowej. Szczególnie ważną rolę odegrał na Pacyfiku, gdzie bombowce atakowały japońskie lotniska, porty, statki transportowe, kolumny zaopatrzeniowe i pozycje wojsk lądowych. Warunki działań na tym teatrze wojny sprzyjały rozwojowi odmian przeznaczonych do ataków na małej wysokości, z silnym uzbrojeniem strzeleckim skierowanym do przodu.

B-25J był ostatnią i najliczniej produkowaną wersją Mitchella. Przywrócono w nim stanowisko drugiego pilota, zachowując rozwiązania wypracowane w poprzednich odmianach. Produkowano samoloty z przeszklonym nosem, przeznaczonym do klasycznego bombardowania, oraz wersje z pełnym nosem uzbrojonym w osiem karabinów maszynowych. Ta druga konfiguracja, określana jako strafer, była szczególnie przydatna podczas ataków na cele naziemne i nawodne z niewielkiej odległości.

W pełni uzbrojony nos nie był jedynym źródłem siły ognia. Zależnie od odmiany samoloty miały również karabiny maszynowe w bocznych osłonach kadłuba oraz stanowiskach obronnych. W odpowiedniej konfiguracji B-25J mógł więc prowadzić bardzo intensywny ostrzał celu podczas jednego przelotu. Połączenie uzbrojenia strzeleckiego z bombami sprawiało, że Mitchell dobrze sprawdzał się w atakach na transport, lotniska i umocnienia, szczególnie w działaniach na wyspach i w rejonach nadmorskich.

Produkcja B-25J trwała do 1945 roku. Mitchell pozostał jednym z najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich bombowców średnich II wojny światowej, a po zakończeniu konfliktu część maszyn wykorzystywano jeszcze przez wiele lat w służbie wojskowej i cywilnej.