Harrier GR.5
Hobby 2000 48049

Dane techniczne zestawu

• Materiał: plastik (model do sklejania i malowania)
• Przeznaczenie: samolot szturmowy / wsparcia bezpośredniego
• Okres: po II wojnie światowej
• Państwa użytkownicy w kontekście zestawu: Wielka Brytania, USA

Charakterystyka modelu

Zestaw przedstawia samolot Harrier GR.5 w wersji używanej w okresie po zimnej wojnie, w barwach lotnictwa brytyjskiego lub amerykańskiego, w zależności od wybranego wariantu oznaczeń dostępnego w tym wydaniu.

Model wymaga samodzielnego montażu z elementów plastikowych oraz pełnego wykończenia malarskiego, co pozwala odtworzyć charakterystyczną sylwetkę Harriera z wlotami powietrza po bokach kadłuba i dyszami umożliwiającymi lot pionowy i krótkie starty.

Skala umożliwia odwzorowanie bryły samolotu w rozmiarze pozwalającym na czytelne wyeksponowanie linii podziału, paneli i uzbrojenia podwieszanego, o ile zostały one przewidziane przez producenta w tym konkretnym wydaniu.

Model jest przeznaczony dla osób posiadających podstawowe doświadczenie w pracy z klejami modelarskimi i farbami, ponieważ wymaga precyzyjnego spasowania części oraz starannego nałożenia kamuflażu typowego dla maszyn brytyjskich i amerykańskich z końca XX wieku.

Oznaczenia:

1. Harrier GR.5, ZD407, RAF No.3 Squadron, Gutersloh, Germany, 6th July 1990.
2. Harrier GR.5, ZD346, No. 233 OCU, Wittering, September 1990.
3. Harrier GR.5, ZD400, RAF No.1(F) Squadron, Red Flag Exercises, Nellis AFB, USA, May 1991.
4. Harrier GR.5, ZD352, RAF No.1(F) Squadron, Red Flag Exercises, Nellis AFB, USA, May 1991.

Harrier GR.5 – samolot o zmiennym wektorze ciągu

Harrier GR.5 był rozwinięciem brytyjskiej rodziny samolotów pionowego i krótkiego startu i lądowania, zaprojektowanej pierwotnie przez firmę Hawker Siddeley, a następnie rozwijanej przez British Aerospace. Wersja GR.5 należała do tzw. drugiej generacji Harrierów, określanej jako Harrier II.

Maszyna została opracowana jako taktyczny samolot szturmowy dla Royal Air Force, zdolny do operowania z krótkich pasów startowych, dróg kołowania i improwizowanych lądowisk, co miało zwiększać przeżywalność lotnictwa w warunkach konfliktu o dużej intensywności.

Najważniejsze cechy konstrukcji

• Napęd: jeden silnik odrzutowy Rolls-Royce Pegasus z czterema obrotowymi dyszami wylotowymi, umożliwiającymi pionowy start i lądowanie oraz lot z krótkim rozbiegiem.
• Układ: jednosilnikowy, jednomiejscowy samolot skrzydłowy z wysokim skrzydłem o dużej powierzchni, przystosowany do przenoszenia uzbrojenia na licznych węzłach podskrzydłowych i podkadłubowych.
• Przeznaczenie: atak na cele naziemne, wsparcie wojsk lądowych, uderzenia na cele punktowe i obszarowe, z możliwością działania z baz wysuniętych.
• Awionika: zmodernizowane wyposażenie nawigacyjne i celownicze w stosunku do wcześniejszych wersji, przystosowane do użycia nowocześniejszych typów uzbrojenia kierowanego i niekierowanego.

Parametry i osiągi Harriera II (rodzina GR.5)

• Załoga: 1 pilot
• Rozpiętość skrzydeł: ok. 9,25 m
• Długość: ok. 14,1 m
• Prędkość maksymalna: rzędu 1000–1100 km/h na dużej wysokości
• Udźwig uzbrojenia: kilka ton na węzłach podskrzydłowych i podkadłubowych (bomby, pociski kierowane, zasobniki z działkami, rakiety niekierowane, zbiorniki paliwa)
• Zasięg: kilkaset kilometrów w typowej konfiguracji bojowej, zależnie od masy uzbrojenia i ilości paliwa.

Rola w lotnictwie brytyjskim i amerykańskim

Harrier II w wersjach brytyjskich (GR.5 i późniejsze) oraz amerykańskich (AV-8B) stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych samolotów wsparcia taktycznego końca XX wieku. Konstrukcja była eksploatowana zarówno z klasycznych lotnisk, jak i z pokładów okrętów desantowych oraz improwizowanych lądowisk blisko linii frontu.

Samoloty tej rodziny brały udział w licznych operacjach bojowych, w tym w działaniach na Bliskim Wschodzie i Bałkanach, gdzie wykorzystywano ich zdolność do szybkiego reagowania i operowania z baz wysuniętych. Doświadczenia z eksploatacji Harrierów II miały wpływ na dalszy rozwój koncepcji samolotów o krótkim i pionowym starcie, kontynuowanej później m.in. w programie F-35B.

Podstawowe wskazówki montażowe

• Przed rozpoczęciem pracy warto dokładnie obejrzeć ramki z częściami i zaplanować kolejność montażu kadłuba, skrzydeł i wlotów powietrza, aby uniknąć naprężeń przy klejeniu.
• Elementy wymagające szpachlowania (np. łączenia połówek kadłuba) najlepiej skleić i pozostawić do pełnego związania kleju, a dopiero potem szlifować i odtwarzać linie podziału.
• Malowanie kokpitu, dysz i wlotów powietrza warto wykonać przed zamknięciem kadłuba, co ułatwia dostęp do trudno dostępnych miejsc.
• Do pracy przy drobnych detalach przydatne są pęseta, nożyk modelarski z ostrym ostrzem oraz drobnoziarnisty papier ścierny lub pilniki modelarskie.