Harrier Gr.7
Hobby 2000 48043

Harrier GR.7 (Hobby 2000 48043)

Model plastikowy do sklejania i pomalowania. Zestaw nie zawiera kleju ani farb.

Skala: 1/48
Producent: Hobby 2000
Numer katalogowy: 48043

Model przedstawia brytyjski samolot szturmowo-rozpoznawczy Harrier GR.7 w skali 1/48. Zestaw zawiera elementy detali kadłuba, skrzydeł, podwozia oraz kokpitu, przeznaczone do montażu i malowania przez średnio zaawansowanego modelarza. Części odlane są z tworzywa ABS/PS o dobrej jakości powierzchni, co ułatwia szpachlowanie i szlifowanie. Elementy pasują do siebie zgodnie z normami skali, zapewniając wierne odwzorowanie proporcji oryginału.

Kluczowe cechy:

• Szczegółowy kokpit z panelem przyrządów i fotelami pilotów.
• Precyzyjnie odlane podwozie i komory podwozia, umożliwiające realistyczne ustawienie modelu na kołach.
• Elementy uzbrojenia i radiolokacyjne zgodne z wersją GR.7.
• Czyste linie odlewów z minimalnymi nadlewami, ułatwiające przygotowanie do malowania.
• Instrukcja montażu z propozycjami malowania i rozmieszczenia kalkomanii.

Zalety:

• Wysoka skala szczegółu przy 1/48 — dobry kompromis między wielkością a możliwością dopracowania detali.
• Elementy kompatybilne z dodatkowymi zestawami waloryzacyjnymi (nie dołączone), co pozwala na dalszą personalizację.
• Przeznaczony dla modelarzy średnio zaawansowanych i zaawansowanych szukających wiernego odwzorowania samolotu.

W komplecie: odlewy części, kalkomanie, instrukcja montażu. Brak kleju i farb.

Historia pierwowzoru:

Hawker Siddeley Harrier, a później BAE Systems Harrier, to seria samolotów pionowego startu i lądowania (VTOL/STOL) opracowana w Wielkiej Brytanii w latach 60. XX wieku. Koncepcja wynikała z potrzeby posiadania samolotu bojowego, który nie wymagałby długich pasów startowych, co miało znaczenie zarówno dla taktyki NATO, jak i operacji desantowych. Projekt Harriera opiera się na rozwiązaniu z wieloma dyszami skierowanymi kątowo, które pozwalają na wektorowanie ciągu silnika, co umożliwia pionowy start i lądowanie oraz zawis w powietrzu.

Wersja GR.7 była rozwinięciem wcześniejszych wariantów GR.1/3/5 i wprowadzona została na przełomie lat 90. i 2000. GR.7 powstał w wyniku modernizacji, obejmującej instalację nowszej awioniki, systemów nawigacyjnych i celowniczych oraz wzmocnienie konstrukcji. Samoloty GR.7 obsługiwały Royal Air Force (RAF) i były przystosowane do zadań szturmowych, wsparcia bliskiego, rozpoznania oraz precyzyjnego użycia uzbrojenia kierowanego. Wyposażone były w zaawansowane systemy celownicze i mogły przenosić szeroką gamę uzbrojenia: bomby konwencjonalne, pociski powietrze-ziemia oraz zasobniki rozpoznawcze i dodatkowe zbiorniki paliwa.

Harriery GR.7 brały udział w licznych konfliktach i operacjach pokojowych od końca XX wieku. Ich zdolność do operowania z krótkich, improwizowanych pasów oraz z pokładów mniejszych jednostek logistycznych dawała znaczną elastyczność operacyjną. W 1991 roku Harriery wzięły udział w operacji Pustynna Burza, a późniejsze konflikty na Bałkanach, w Iraku i Afganistanie potwierdziły użyteczność platformy w misjach wsparcia ogniowego i precyzyjnych ataków na cele naziemne.

Polski wątek w historii Harriera jest pośredni — chociaż Polska nie eksploatowała Harriera w siłach powietrznych, to współpraca polskich przedsiębiorstw i specjalistów z brytyjskimi firmami w dziedzinie lotnictwa cywilnego i wojskowego po upadku bloku wschodniego oraz członkostwo Polski w NATO przyczyniły się do transferu doświadczeń i technologii między krajami. Wielu polskich inżynierów i mechaników studiowało i pracowało przy technologiach VTOL i modernizacjach samolotów w zakładach zachodnich, co pośrednio miało wpływ na rozwój kompetencji w Polsce.

Produkcja i eksploatacja Harrierów zakończyły się stopniowo wraz z wycofaniem z użycia w RAF i US Marine Corps w pierwszej dekadzie XXI wieku, jednak ich koncepcja VTOL i doświadczenia zdobyte przy projektowaniu i eksploatacji wpłynęły na dalsze prace nad samolotami pionowego startu, w tym projekty nowej generacji. Harrier pozostaje istotnym etapem w historii lotnictwa wojskowego jako praktyczne wdrożenie zdolności VTOL w samolocie bojowym.