Ukrainian M142 Himars "atacms / Gmlrs"
Fore Art 5002

Dane techniczne modelu

• Materiał: plastik (model do sklejania)
• Przeznaczenie: montaż i malowanie (wymagane osobno kupowane farby i klej)
• Rodzaj pojazdu: samobieżna wyrzutnia rakietowa
• Okres: po II wojnie światowej, konflikt współczesny

Charakterystyka zestawu

Zestaw przedstawia amerykańską wyrzutnię rakietową M142 HIMARS w konfiguracji używanej przez siły zbrojne Ukrainy, z możliwością odwzorowania uzbrojenia w postaci pocisków ATACMS lub GMLRS. Pozwala to zbudować model pojazdu w realnym, bojowym kontekście współczesnej wojny, z charakterystycznym uzbrojeniem, które rozsławiło ten system w ostatnich latach.

Model wymaga sklejenia i pełnego malowania, co daje możliwość samodzielnego doboru schematu barw i stopnia „zużycia” pojazdu – od świeżo dostarczonej maszyny po intensywnie eksploatowany sprzęt liniowy. Brak dołączonych farb i kleju pozwala dobrać chemię modelarską do własnych preferencji i posiadanego już warsztatu.

M142 HIMARS – tło historyczne i techniczne

M142 HIMARS (High Mobility Artillery Rocket System) to amerykański system artylerii rakietowej opracowany jako lżejsza, kołowa wersja wyrzutni M270 MLRS. Został zaprojektowany przez firmę Lockheed Martin jako odpowiedź na potrzebę połączenia dużego zasięgu rażenia z wysoką mobilnością i możliwością transportu lotniczego.

Rozwój i konstrukcja

Prace nad HIMARS-em rozpoczęto w latach 90., a pierwsze egzemplarze trafiły do jednostek US Army w pierwszej dekadzie XXI wieku. Wyrzutnię osadzono na podwoziu ciężarówki FMTV w układzie 6×6, co umożliwiło transport jednym samolotem C-130 Hercules i szybkie przerzucanie systemu między teatrami działań.

W odróżnieniu od cięższego M270, HIMARS przenosi jedną kasetę startową, która może zawierać sześć pocisków GMLRS lub jeden pocisk balistyczny ATACMS. Zastosowanie zintegrowanego systemu kierowania ogniem oraz nawigacji satelitarnej pozwala na prowadzenie ognia na duże odległości z wysoką precyzją, przy krótkim czasie przygotowania do strzału.

Udział w konfliktach zbrojnych

HIMARS został po raz pierwszy szerzej użyty bojowo przez siły amerykańskie m.in. w Iraku i Afganistanie, gdzie wykorzystywano go do precyzyjnego rażenia celów na dużych dystansach. System zdobył jednak szczególną rozpoznawalność w trakcie pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę, kiedy dostarczone Ukrainie wyrzutnie zaczęły odgrywać istotną rolę w zwalczaniu składów amunicji, stanowisk dowodzenia i infrastruktury logistycznej przeciwnika.

W ukraińskiej służbie HIMARS stał się jednym z symboli wsparcia wojskowego państw zachodnich. Precyzyjne uderzenia na duże odległości, wykonywane z terenów pozostających poza zasięgiem większości rosyjskiej artylerii lufowej, znacząco utrudniły przeciwnikowi prowadzenie działań ofensywnych i utrzymanie ciągłości zaopatrzenia.

ATACMS i GMLRS – uzbrojenie wyrzutni

Wyrzutnia HIMARS może używać dwóch głównych typów amunicji, które pojawiają się w nazwie zestawu modelarskiego:

• GMLRS (Guided Multiple Launch Rocket System) – kierowane pociski rakietowe o zasięgu rzędu kilkudziesięciu kilometrów, przeznaczone do precyzyjnego rażenia celów punktowych i obszarowych. Dzięki naprowadzaniu inercyjnemu wspieranemu GPS osiągają wysoką dokładność, co pozwala ograniczyć straty uboczne.
• ATACMS (Army Tactical Missile System) – taktyczne pociski balistyczne o znacznie większym zasięgu niż GMLRS. Umożliwiają rażenie ważnych celów na głębokim zapleczu przeciwnika, takich jak lotniska, węzły komunikacyjne czy duże składy amunicji.

Połączenie mobilnej wyrzutni z amunicją o tak szerokim spektrum zasięgów i zastosowań sprawiło, że HIMARS stał się jednym z kluczowych narzędzi nowoczesnej artylerii rakietowej.

Wybrane parametry M142 HIMARS

• Podwozie: kołowe, 6×6 (rodzina FMTV)
• Załoga: 3 osoby
• Uzbrojenie główne: jedna kaseta startowa (6 pocisków GMLRS lub 1 pocisk ATACMS)
• Przeznaczenie: rażenie celów na dużych odległościach z wykorzystaniem amunicji kierowanej

Porady modelarskie

• Przed rozpoczęciem montażu warto posegregować elementy na ramkach i oznaczyć je zgodnie z instrukcją, co ułatwi pracę przy złożonych podzespołach wyrzutni.
• Powierzchnie styku części dobrze jest delikatnie oczyścić z nadlewek i przeszlifować, aby klej miał lepszą przyczepność i nie powstawały szczeliny.
• Malowanie podwozia i wyrzutni można podzielić na etapy – osobno przygotować i pomalować ramę, kabinę oraz moduł startowy, a dopiero potem połączyć je w całość.
• Przed nałożeniem warstwy zasadniczej farby przydatny jest podkład, który wyrówna powierzchnię plastiku i uwidoczni miejsca wymagające dodatkowego szpachlowania.