Kawasaki Ki-100-i Tony (Fast Back)
Fine Molds FQ02

Dane techniczne modelu

• Długość po złożeniu: 124 mm
• Rozpiętość skrzydeł: 167 mm
• Możliwość wyboru jednego z 5 schematów malowania (wszystkie z 1945 roku)

Charakterystyka zestawu

Model przedstawia myśliwiec Kawasaki Ki-100 w wersji z tzw. „fast back”, czyli z klasycznym, opływowym grzbietem kadłuba za kabiną pilota. Taki układ bryły odróżnia go od późniejszej odmiany z kroplową osłoną kabiny i ma znaczenie dla doboru schematów malowania oraz sposobu ekspozycji gotowego modelu.

Wymiary po złożeniu – 124 mm długości i 167 mm rozpiętości – pozwalają na wygodne wyeksponowanie modelu w gablocie lub na niewielkiej podstawce, a jednocześnie dają wystarczająco dużo miejsca na czytelne odwzorowanie podziału blach, linii sterowych i charakterystycznego układu skrzydeł Ki-100.

Możliwość wyboru jednego z pięciu schematów malowania z 1945 roku pozwala przedstawić samolot w końcowym okresie wojny na Pacyfiku, kiedy Ki-100 wchodził do służby w jednostkach obrony wysp macierzystych. Taki wybór ułatwia dopasowanie modelu do konkretnej kolekcji – na przykład zestawienia japońskich myśliwców z ostatnich miesięcy wojny lub porównania z alianckimi maszynami, z którymi Ki-100 się mierzył.

Schematy malowania i oznaczeń

Zestaw umożliwia wykonanie jednego z pięciu wariantów malowania samolotów używanych w 1945 roku. Oznacza to dostęp do różnych kombinacji oznaczeń jednostek i numerów taktycznych z końcowego okresu działań nad Japonią. Taki wybór pozwala zbudować model w konfiguracji odpowiadającej zarówno maszynom frontowym, jak i samolotom zaangażowanym w obronę przeciw nalotom B-29.

Kawasaki Ki-100 – tło historyczne

Kawasaki Ki-100 powstał jako odpowiedź na problemy z silnikami rzędowymi montowanymi w myśliwcach Ki-61 Hien. Po zniszczeniu znacznej liczby silników Daimler-Benz DB 601 (produkowanych w Japonii jako Ha-40) w nalotach na fabryki, zdecydowano się wykorzystać istniejące płatowce Ki-61-II, montując w nich gwiazdowe silniki Mitsubishi Ha-112-II. Pierwszy prototyp Ki-100 oblatano w marcu 1945 roku, a samolot szybko trafił do jednostek liniowych.

Nowy myśliwiec okazał się jedną z najbardziej udanych konstrukcji Armii Cesarskiej. Połączenie sprawdzonego płatowca z niezawodnym silnikiem gwiazdowym dało maszynę o dobrych osiągach na średnich wysokościach, z przyzwoitą prędkością wznoszenia i bardzo dobrą manewrowością. Piloci oceniali Ki-100 jako samolot przyjazny w pilotażu, pozbawiony wielu „złych nawyków” wcześniejszych typów.

Ki-100 wchodził do służby w momencie, gdy głównym przeciwnikiem były ciężkie bombowce B-29 Superfortress oraz eskortujące je myśliwce P-51 Mustang i P-47 Thunderbolt. Choć prędkość maksymalna Ki-100 była niższa od najnowszych maszyn amerykańskich, samolot nadrabiał zwrotnością i dobrym zachowaniem w walce kołowej, co pozwalało japońskim pilotom podejmować walkę na korzystnych dla siebie warunkach.

Łącznie zbudowano około 390 egzemplarzy Ki-100 w różnych odmianach, co w porównaniu z masową produkcją alianckich myśliwców było liczbą niewielką. Z tego powodu samolot nie mógł już odwrócić losów wojny, ale w relacjach pilotów alianckich uchodził za przeciwnika, którego nie należało lekceważyć.

Podstawowe dane techniczne Ki-100

• Typ: myśliwiec jednosilnikowy, jednopłat
• Napęd: silnik gwiazdowy Mitsubishi Ha-112-II (ok. 1500 KM)
• Prędkość maksymalna: ok. 580–600 km/h (w zależności od wersji i wysokości)
• Pułap praktyczny: ok. 11 000 m
• Zasięg: ok. 2 000 km z dodatkowymi zbiornikami
• Załoga: 1 pilot

Porady modelarskie

• Przed rozpoczęciem montażu warto przymierzyć „na sucho” główne elementy kadłuba i skrzydeł, aby zaplanować kolejność klejenia i ewentualne korekty spasowania.
• Linie podziału blach i detale powierzchni skrzydeł najlepiej podkreślić cienką warstwą podkładu, który ujawni miejsca wymagające delikatnego szlifowania.
• Przy malowaniu kamuflażu z 1945 roku pomocne jest wykonanie prostego szkicu rozmieszczenia plam na kartce lub w notatniku, co ułatwia zachowanie spójności między skrzydłami i kadłubem.
• Przed nakładaniem kalkomanii dobrze jest zabezpieczyć powierzchnię błyszczącym lakierem, aby ograniczyć efekt „srebrzenia” i poprawić przyleganie oznaczeń.