Comfino - raty 0%
Paynow Visa Mastercart
PayPo - zapłać później
Model przedstawia charakterystyczny amerykański jednomiejscowy myśliwiec o nietypowym układzie — silnik umieszczony za kabiną oraz wał napędowy przechodzący pod podłogą pozwoliły na skoncentrowanie ciężkiego uzbrojenia w nosie kadłuba. Dzięki działku kal. 37 mm strzelającemu przez piastę śmigła samolot wyróżniał się wyjątkową siłą ognia i dobrą skutecznością na niskich oraz średnich wysokościach.
Zestaw zawiera plastikowe elementy i kalkomanie w czterech wariantach oznakowania obejmujących działania na Pacyfiku i w Afryce Północnej. Wydanie Weekend Edition nie zawiera elementów fototrawionych, żywicznych ani maski do malowania.
Model przedstawia Bell P-39K/L Airacobra, jedną z najbardziej nietypowych konstrukcji myśliwskich używanych przez amerykańskie lotnictwo podczas II wojny światowej. Samolot wyróżniał się umieszczeniem silnika za kabiną pilota oraz napędem śmigła za pomocą wału przechodzącego pod podłogą kabiny. Takie rozwiązanie pozwoliło umieścić bardzo silne uzbrojenie w przedniej części kadłuba, w tym działko strzelające przez piastę śmigła.
Zestaw zawiera plastikowe elementy produkcji Eduarda oraz kalkomanie. Producent przewidział cztery warianty oznakowania, obejmujące samoloty używane przez amerykańskie jednostki walczące w Afryce Północnej, na Guadalcanalu i Nowej Gwinei. Jest to wydanie Weekend Edition, dlatego w zestawie nie ma elementów fototrawionych, żywicznych ani maski do malowania.
Model przeznaczony jest do samodzielnego montażu i malowania. Do łączenia elementów plastikowych należy użyć standardowego kleju do modeli polistyrenowych. Producent nie dołącza kleju ani farb. Zestaw nie zawiera również maski do malowania, dlatego precyzyjne wykonanie osłony kabiny i innych wymagających elementów wymaga zastosowania własnych masek lub taśmy maskującej.
Bell P-39 Airacobra powstał w drugiej połowie lat 30. jako odpowiedź firmy Bell Aircraft Corporation na wymagania dotyczące nowoczesnego, silnie uzbrojonego myśliwca przechwytującego. Konstruktorzy zdecydowali się na rozwiązanie, które było wówczas niezwykle oryginalne – silnik umieszczono za kabiną pilota, w centralnej części kadłuba, a śmigło napędzane było długim wałem przechodzącym pod kabiną.
Takie rozmieszczenie jednostki napędowej pozwoliło pozostawić nos kadłuba wolny od silnika. Dzięki temu można było umieścić w nim potężne uzbrojenie. Najbardziej charakterystycznym elementem była armata strzelająca przez piastę śmigła, co zapewniało bardzo dobrą koncentrację ognia w osi samolotu.
Airacobra otrzymała również nietypowe jak na amerykański myśliwiec podwozie z przednim kołem. Kolejnym charakterystycznym rozwiązaniem były drzwi kabiny przypominające konstrukcję stosowaną w samochodach. Wszystkie te cechy sprawiały, że P-39 był łatwy do rozpoznania nawet z dużej odległości.
Odmiany K i L należały do kolejnych serii rozwojowych Airacobry. P-39K wyposażono w silnik Allison V-1710-63 oraz trójłopatowe śmigło Aeroproducts. Wyprodukowano 210 egzemplarzy tej wersji. P-39L był podobny konstrukcyjnie, ale otrzymał śmigło Curtiss Electric oraz kilka zmian związanych między innymi z masą całkowitą samolotu. Powstało 250 egzemplarzy P-39L.
Obie odmiany zachowały charakterystyczne uzbrojenie montowane w przedniej części kadłuba oraz nietypowy układ napędowy. W stosunku do późniejszych wersji różniły się między innymi zastosowanym silnikiem, śmigłem i szczegółami wyposażenia.
Początkowo Airacobra była projektowana jako myśliwiec przechwytujący przeznaczony również do walki na dużych wysokościach. Wczesne prototypy korzystały z silnika wyposażonego w turbosprężarkę, która miała zapewnić odpowiednie osiągi na dużej wysokości.
Problemy z turbosprężarką doprowadziły jednak do rezygnacji z tego rozwiązania w produkcyjnych odmianach samolotu. W konsekwencji P-39 stracił część swoich możliwości na dużych wysokościach. Nie oznaczało to jednak, że konstrukcja stała się nieprzydatna – przeciwnie, na małych i średnich wysokościach Airacobra mogła być bardzo skutecznym myśliwcem.
Silne uzbrojenie, dobra widoczność z kabiny, stosunkowo niewielkie rozmiary oraz centralne umieszczenie masy silnika dawały jej dobre właściwości w walce manewrowej. Szczególnie dobrze sprawdzała się tam, gdzie działania powietrzne odbywały się na niewielkiej wysokości.
Jednym z wariantów zestawu jest P-39K należący do 70th Fighter Squadron, 347th Fighter Group, walczącego na Guadalcanalu wiosną 1943 roku. Był to okres intensywnych walk o strategicznie ważną wyspę, gdzie lotnictwo odgrywało ogromną rolę w działaniach obu stron.
Airacobry wykorzystywane na Pacyfiku wykonywały zadania myśliwskie i atakowały cele naziemne. Ich silne uzbrojenie było szczególnie przydatne podczas zwalczania celów naziemnych oraz lekkich jednostek pływających.
Inny wariant przedstawia P-39K porucznika Williama McDonougha z 40th Fighter Squadron, 35th Fighter Group, operującego z Port Moresby na Nowej Gwinei w lutym 1943 roku. Warunki na tym teatrze działań były bardzo wymagające – tropikalny klimat, wysokie temperatury i lotniska polowe mocno obciążały samoloty oraz ich obsługę.
Dwa pozostałe warianty oznakowania związane są z działaniami w Tunezji w 1943 roku. P-39L 93rd Fighter Squadron, 81st Fighter Group operował z Sidi Ahmed latem 1943 roku, natomiast drugi P-39L należał do 346th Fighter Squadron, 350th Fighter Group.
W Afryce Północnej Airacobry wykorzystywano między innymi do osłony wojsk lądowych, patroli oraz zwalczania celów naziemnych i morskich. Konstrukcja, która nie spełniła wszystkich oczekiwań jako myśliwiec wysokościowy, mogła dobrze wykonywać zadania na niższych pułapach.
Jedną z najbardziej niezwykłych cech P-39 było jego uzbrojenie. Działko 37 mm umieszczone w nosie kadłuba strzelało przez piastę śmigła, dzięki czemu pociski opuszczały lufę dokładnie w osi samolotu. Rozwiązanie to zapewniało dużą celność i pozwalało skoncentrować ogień na niewielkiej powierzchni.
W połączeniu z karabinami maszynowymi dawało to bardzo dużą siłę ognia jak na stosunkowo niewielki samolot. Było to szczególnie przydatne przeciwko bombowcom, pojazdom, umocnieniom oraz innym celom naziemnym.
Największy sukces P-39 odniósł jednak nie na Pacyfiku ani w Afryce, lecz na froncie wschodnim. Związek Radziecki otrzymał w ramach dostaw alianckich tysiące Airacobr, które bardzo dobrze odpowiadały warunkom tamtejszych walk.
W przeciwieństwie do pierwotnych założeń konstrukcyjnych, brak turbosprężarki nie był na froncie wschodnim tak dużym problemem, ponieważ wiele walk powietrznych odbywało się na małych i średnich wysokościach. Radzieccy piloci doceniali przede wszystkim dużą siłę ognia, solidną metalową konstrukcję i dobre właściwości manewrowe.
Radzieckie Airacobry były używane przez wielu znanych pilotów, a część najlepszych jednostek myśliwskich otrzymywała właśnie P-39. Konstrukcja zyskała tam znacznie lepszą opinię niż w części jednostek amerykańskich.
Umieszczenie silnika za kabiną było jednym z najbardziej charakterystycznych rozwiązań Airacobry. Pozwoliło ono skoncentrować uzbrojenie w nosie i przesunąć środek ciężkości bliżej środka aerodynamicznego samolotu.
Rozwiązanie miało jednak również swoje konsekwencje. Długi wał napędowy przechodzący pod kabiną wymagał precyzyjnego wykonania i odpowiedniego zabezpieczenia. W razie uszkodzenia układu chłodzenia lub silnika pilot znajdował się również stosunkowo blisko źródła pożaru, choć sama konstrukcja posiadała zabezpieczenia mające ograniczyć ryzyko.
Cztery warianty oznakowania pozwalają przedstawić Airacobrę w bardzo różnych warunkach. Samoloty z Guadalcanalu i Port Moresby świetnie nadają się do tropikalnej dioramy z ziemistym, często błotnistym podłożem, palmami, beczkami paliwowymi i intensywnie eksploatowanym sprzętem naziemnym.
Warianty tunezyjskie można natomiast wykorzystać w scenie pustynnego lub półpustynnego lotniska polowego. Charakterystyczne będą tutaj zakurzone powierzchnie samolotu, ślady piasku oraz sprzęt obsługi naziemnej używany przez amerykańskie jednostki w Afryce Północnej.
W przypadku Airacobry warto szczególnie zadbać o wygląd komory silnika i uzbrojenia w nosie. Nietypowy układ konstrukcyjny sprawia, że model dobrze prezentuje się również z otwartymi panelami inspekcyjnymi, pokazującymi silnik umieszczony za kabiną i skomplikowany układ przeniesienia napędu.
Brak metod dostawy dla tego produktu.
Podane powyżej koszty dotyczą wysyłki tylko 1 przedmiotu.
Ostateczne koszty wysyłki zobaczysz podczas składania zamówienia.
@COMMENT_COMMENT@
@COMMENT_COMMENT@
Model przedstawia charakterystyczny amerykański jednomiejscowy myśliwiec o nietypowym układzie — silnik umieszczony za kabiną oraz wał napędowy przechodzący pod podłogą pozwoliły na skoncentrowanie ciężkiego uzbrojenia w nosie kadłuba. Dzięki działku kal. 37 mm strzelającemu przez piastę śmigła samolot wyróżniał się wyjątkową siłą ognia i dobrą skutecznością na niskich oraz średnich wysokościach.
Zestaw zawiera plastikowe elementy i kalkomanie w czterech wariantach oznakowania obejmujących działania na Pacyfiku i w Afryce Północnej. Wydanie Weekend Edition nie zawiera elementów fototrawionych, żywicznych ani maski do malowania.
@COMMENT_TITLE@
@COMMENT_COMMENT@