Comfino - raty 0%
Paynow Visa Mastercart
PayPo - zapłać później
Model przedstawia uproszczony japoński jednomiejscowy samolot stworzony pod koniec II wojny światowej do misji samobójczych, zaprojektowany pod kątem jak najszybszej i najtańszej produkcji.
Pierwowzór wyróżniała ekstremalna prostota konstrukcji — kratownicowy kadłub, drewniane elementy i przystosowanie do przenoszenia dużej bomby, co odzwierciedlało desperackie potrzeby obronne Japonii w ostatnich miesiącach konfliktu. W pudełku znajdują się plastikowe części, kalkomanie, wstępnie pomalowane elementy fototrawione oraz maska ułatwiająca malowanie. Trzy warianty oznaczeń pokazują kolejne etapy nakładania kamuflażu, od naturalnego metalu przez pierwsze obwódki i zielone pola aż po ukończony schemat.
Model przedstawia niezwykle nietypową japońską konstrukcję stworzoną pod koniec II wojny światowej z myślą o misjach samobójczych. Prosta budowa, minimalizacja masy i możliwość szybkiej produkcji podporządkowano jednemu celowi – stworzeniu taniego samolotu zdolnego przenieść dużą bombę do ataku na alianckie okręty.
Zestaw pochodzi z edycji Heavy Retro i jest wznowieniem wcześniejszej konstrukcji Eduarda. Plastikowe elementy zostały wykonane przez Eduarda, a w pudełku znajdują się również kalkomanie, wstępnie pomalowane elementy fototrawione oraz maska ułatwiająca malowanie. Producent przewidział trzy warianty oznaczeń, odpowiadające kolejnym etapom malowania samolotu.
Interesującą cechą zestawu jest możliwość przedstawienia maszyny w różnych stadiach przygotowania do służby. Nie są to typowe warianty oznaczeń konkretnych jednostek – wszystkie trzy opcje pokazują kolejne etapy nakładania kamuflażu, odpowiadające stanowi samolotów odnalezionych przez Amerykanów pod koniec wojny.
Model wymaga samodzielnego montażu i malowania. Do budowy potrzebny jest klej do modeli plastikowych, natomiast elementy fototrawione najlepiej montować przy użyciu odpowiedniego kleju cyjanoakrylowego. W zestawie znajduje się maska ułatwiająca wykonanie wybranych elementów malowania.
Farby nie są dołączone do zestawu. W przypadku tego modelu szczególnie interesujące jest odtworzenie kolejnych warstw malowania, ponieważ pozwala ono uzyskać wygląd samolotu znajdującego się na różnym etapie przygotowania do działań.
Ki-115 Tsurugi był jednomiejscowym samolotem opracowanym przez firmę Nakajima w ostatnich miesiącach II wojny światowej. Jego zadaniem miało być przeprowadzenie ataku samobójczego na alianckie okręty, przede wszystkim w związku z przewidywaną inwazją na Japonię.
Projekt podporządkowano maksymalnemu uproszczeniu konstrukcji. Japońskie dowództwo zdawało sobie sprawę, że w przypadku inwazji potrzebne będą ogromne liczby samolotów, dlatego nowa maszyna miała być tania, łatwa w produkcji i możliwa do zbudowania przy wykorzystaniu materiałów oraz podzespołów dostępnych pod koniec wojny.
Samolot został zaprojektowany przez Aori Kunihiro. Prace przebiegały bardzo szybko i od rozpoczęcia projektu do pierwszego lotu minęły mniej niż dwa miesiące. Tsurugi otrzymał prosty kadłub o konstrukcji kratownicowej, drewniane elementy konstrukcyjne oraz nieskomplikowane podwozie.
W konstrukcji celowo ograniczono wszystko, co nie było niezbędne do wykonania planowanej misji. Samolot nie miał powrócić z ataku, dlatego trwałość, komfort pilota czy rozbudowane wyposażenie pokładowe miały znacznie mniejsze znaczenie niż niski koszt i szybkość produkcji.
Jednym z charakterystycznych elementów był prosty, stały układ podwozia. W niektórych opracowaniach podkreśla się również możliwość odrzucenia podwozia po starcie, co pozwalało zmniejszyć opór podczas lotu. Konstrukcja była przygotowana do przenoszenia jednej dużej bomby pod kadłubem.
Początkowo przewidywano zastosowanie silników, które można było łatwo pozyskać z istniejących zapasów. Dzięki temu konstrukcja nie była uzależniona od jednego konkretnego typu jednostki napędowej.
Pomimo przeznaczenia do misji samobójczych Ki-115 nie zdążył zostać użyty bojowo. Japonia skapitulowała w sierpniu 1945 roku, zanim planowane działania przeciwko alianckiej flocie mogły się rozpocząć.
Wyprodukowano około 100 egzemplarzy, jednak większość z nich nigdy nie otrzymała kompletnego malowania. Amerykanie odnaleźli w zakładach Nakajima w Ōta szereg gotowych lub prawie gotowych samolotów. Ich stan pozwolił później odtworzyć kolejne etapy procesu nakładania kamuflażu, które stały się podstawą trzech wariantów przedstawionych w zestawie.
Historia odnalezionych Tsurugi pozwala zobaczyć coś nietypowego dla współczesnego modelarstwa – rzeczywisty proces przygotowywania samolotu do służby. W pierwszej fazie samolot pozostawał w dużej części w naturalnym kolorze metalu, a nanoszono jedynie najważniejsze oznaczenia.
Następnie na powierzchniach samolotu pojawiały się białe obwódki wokół czerwonych Hinomaru oraz pierwsze fragmenty zielonego kamuflażu. Ostatecznie górne powierzchnie otrzymywały pełniejsze zielone pokrycie, pozostawiając jasnoszare powierzchnie dolne. Eduard wykorzystuje ten proces jako trzy warianty modelarskie.
Nie jest to więc klasyczny zestaw z trzema schematami różnych jednostek. Każdy z wariantów przedstawia ten sam etap procesu malowania, dzięki czemu modelarz może zdecydować, czy chce zaprezentować maszynę niemal całkowicie w naturalnym metalu, częściowo pomalowaną czy też z ukończonym kamuflażem.
Ki-115 powstał w sytuacji, w której japońskie dowództwo spodziewało się bezpośredniej inwazji Wysp Japońskich. W ramach przygotowań planowano wykorzystać ogromną liczbę pilotów i samolotów do ataków na flotę inwazyjną.
W przeciwieństwie do wcześniejszych konstrukcji kamikaze, które często były adaptowanymi samolotami bojowymi, Tsurugi od początku projektowano jako maszynę jednorazowego użytku. Pozwalało to maksymalnie uprościć konstrukcję i ograniczyć zużycie cennych materiałów oraz podzespołów.
W założeniu pilot miał wykorzystać dużą bombę pod kadłubem i skierować samolot bezpośrednio na cel. Konstrukcja nie była przeznaczona do prowadzenia klasycznej walki powietrznej ani do powrotu na lotnisko po wykonaniu zadania.
Choć większość wyprodukowanych samolotów została porzucona pod koniec wojny, jeden z egzemplarzy zachował się w stosunkowo dobrym stanie. Po wojnie został przewieziony do Stanów Zjednoczonych i obecnie znajduje się w kolekcji Pima Air & Space Museum w Arizonie.
To szczególnie interesujący kontrast historyczny – obok siebie można tam zobaczyć maszynę stworzoną jako broń samobójcza oraz B-29 Superfortress, jeden z samolotów, które reprezentują drugą stronę konfliktu na Pacyfiku.
Ki-115 daje możliwość stworzenia bardzo nietypowej dioramy przedstawiającej końcowe miesiące wojny na Pacyfiku. Szczególnie ciekawa może być scena na lotnisku lub terenie zakładów lotniczych, gdzie niedokończone samoloty stoją obok siebie na różnych etapach malowania.
Warto wykorzystać charakterystyczną cechę tego zestawu i umieścić obok siebie kilka modeli przedstawiających kolejne fazy nakładania kamuflażu. Można w ten sposób stworzyć małą scenę pokazującą proces przygotowywania samolotów do planowanych działań.
Innym ciekawym rozwiązaniem będzie diorama przedstawiająca opuszczone lotnisko po zakończeniu wojny. Prosta konstrukcja Tsurugi, brak pełnego wyposażenia i częściowo ukończone malowanie dobrze pasują do sceny pokazującej chaos ostatnich dni wojny.
Ze względu na niewielkie rozmiary samolotu model można również łatwo wykorzystać jako część większej dioramy przedstawiającej japońskie lotnisko polowe, zakład produkcyjny lub miejsce przechowywania niedokończonych maszyn.
Brak metod dostawy dla tego produktu.
Podane powyżej koszty dotyczą wysyłki tylko 1 przedmiotu.
Ostateczne koszty wysyłki zobaczysz podczas składania zamówienia.
@COMMENT_COMMENT@
@COMMENT_COMMENT@
Model przedstawia uproszczony japoński jednomiejscowy samolot stworzony pod koniec II wojny światowej do misji samobójczych, zaprojektowany pod kątem jak najszybszej i najtańszej produkcji.
Pierwowzór wyróżniała ekstremalna prostota konstrukcji — kratownicowy kadłub, drewniane elementy i przystosowanie do przenoszenia dużej bomby, co odzwierciedlało desperackie potrzeby obronne Japonii w ostatnich miesiącach konfliktu. W pudełku znajdują się plastikowe części, kalkomanie, wstępnie pomalowane elementy fototrawione oraz maska ułatwiająca malowanie. Trzy warianty oznaczeń pokazują kolejne etapy nakładania kamuflażu, od naturalnego metalu przez pierwsze obwódki i zielone pola aż po ukończony schemat.
@COMMENT_TITLE@
@COMMENT_COMMENT@