Buran
Amodel 72023

Buran — model plastikowy Amodel 72023

Model plastikowy do sklejania i pomalowania. Zestaw nie zawiera kleju ani farb.

• Producent: Amodel
• Kategoria: Pojazdy kosmiczne
• Model: 72023

Precyzyjnie wykonany zestaw w skali typowej dla oferty producenta, przeznaczony dla modelarzy o średnim i zaawansowanym poziomie umiejętności. Elementy odlane z tworzywa polistyrenowego cechują się wyraźnym, dobrze zachowanym detalem powierzchni i krawędzi, co ułatwia dopasowanie części i późniejsze wykończenie. Zestaw obejmuje kadłub, stateczniki, drobne detale zewnętrzne oraz elementy wnętrza kokpitu/ładowni (w zależności od wersji zestawu), pozwalając na wierne odwzorowanie charakterystycznego profilu pojazdu.

Kluczowe cechy:

• Numer katalogowy producenta: 72023
• Szczegółowe odlewy z minimalnymi nadlewami, ułatwiającymi przygotowanie do malowania
• Dedykowane elementy montażowe zapewniające stabilność konstrukcji po sklejeniu
• Możliwość ekspozycji w konfiguracji lądowania lub lotu (w zależności od instrukcji montażu)
• Zawiera instrukcję montażu z rysunkami montażowymi i proponowanymi kolorami

Model jest odpowiedni do ekspozycji kolekcjonerskiej lub jako element dioramy. Ze względu na szczegółowość detali polecany jest do zaawansowanej obróbki: szpachlowania drobnych łączeń, nakładania farb akrylowych lub emaliowych oraz ewentualnego patynowania dla uzyskania realistycznego efektu.

Historia pojazdu

Buran był radzieckim statkiem kosmicznym opracowanym w programie mającym na celu stworzenie wielokrotnego użytku orbitalnego promu kosmicznego. Projekt zainicjowano w latach 70. XX wieku jako odpowiedź na amerykańskie promy kosmiczne. Konstrukcja pojazdu przypominała zewnętrznie amerykański Orbiter, ale wszechstronnie różniła się rozwiązaniami technicznymi — m.in. Buran nie posiadał własnych silników głównych do startu; start przeprowadzano z użyciem systemu nośnego Energia, potężnej rakiety nośnej skonstruowanej osobno. Pierwszy i jedyny lot orbitalny statku odbył się bezzałogowo 15 listopada 1988 roku i zakończył się pełnym sukcesem: pojazd wykonał jeden obieg Ziemi, automatycznie wrócił na lotnisko Bajkonur i bezbłędnie wylądował. Lot ten udowodnił zaawansowane możliwości automatycznego sterowania i odzyskiwania pojazdu.

Parametry techniczne Burana obejmowały przybliżone wartości: długość około 36,5 m, rozpiętość skrzydeł około 24 m i masa startowa w konfiguracji z systemem nośnym Energii rzędu 105–110 ton. Pojazd mógł zabrać na pokład ładunek o masie kilku ton do ładowni o wymiarach umożliwiających transport satelitów lub dużych eksperymentów naukowych. Wersje planowane obejmowały zarówno załogowe, jak i bezzałogowe konfiguracje oraz warianty wojskowego zastosowania, co wpływało na decyzje programowe i finansowe.

Program został przerwany na początku lat 90. w wyniku zmian politycznych i kryzysu gospodarczego po rozpadzie ZSRR. Jeden egzemplarz orbitalny spoczął później w hangarze; podczas remontu hangaru w 2002 roku doszło do zawalenia, w wyniku czego kadłub uległ zniszczeniu. Pomimo krótkiej operacyjnej historii, projekt pozostawił trwały ślad w historii technologii kosmicznych jako przykład zaawansowanej inżynierii pojazdów wielokrotnego użytku oraz rozwoju automatyki lotu.