General Dynamics F-111 A - Vietnam War
Academy 12360

Informacje o zestawie

Zestaw przedstawia samolot uderzeniowy General Dynamics F-111A z okresu wojny w Wietnamie. Model wykonany jest z tworzywa i przeznaczony do sklejania oraz malowania. W komplecie znajduje się siedem ramek z elementami, nowe części przedniego podwozia, uzbrojenie do ataków na cele naziemne oraz metalowa rurka Pitota. Klej i farby nie są dołączone.

Schematy malowania i oznaczeń

Producent przewidział cztery warianty oznakowania, pozwalające odtworzyć konkretne maszyny F-111A z różnych etapów wojny w Wietnamie i późniejszej służby:

• Detachment 1, 428th TFS, 474th TFW, Operation Combat Lancer, Takhli RTAFB, 1968
  Wariant przedstawia wczesną maszynę F-111A biorącą udział w pierwszych bojowych użyciach tego typu nad Wietnamem. Oznaczenia pozwalają wykonać samolot o numerze 66-0018, przypisany dowódcy, podpułkownikowi Benjaminowi C. Murphowi. Nazwiska członków załogi naniesiono na samolot po powrocie jednostki do USA, co znajduje odzwierciedlenie w kalkomaniach.
• 429th TFS, 474th TFW, Nellis AFB, Nevada, 1971
  Schemat przedstawia maszynę szkolno-bojową z bazy Nellis, numer 67-0058, będącą samolotem dowódcy dywizjonu, podpułkownika Roberta D. Andersona. Na stateczniku pionowym naniesiono dwie czerwone gwiazdy, upamiętniające jego dwa zestrzelenia MiG-ów dokonane wcześniej na McDonnellu F-4C w Wietnamie w 1967 roku.
• 347th TFW, Takhli RTAFB, 1972–1973 (operacje Constant Guard V / Linebacker II)
  Ten wariant pozwala wykonać F-111A z jednostek 429. i 430. TFS, które z Takhli prowadziły intensywne uderzenia w ramach operacji Constant Guard V i Linebacker II. Opis podkreśla zdolność F-111 do przenoszenia ładunku bombowego ponad czterokrotnie większego niż McDonnell F-4 Phantom II, bez konieczności korzystania z samolotów Wild Weasel, dodatkowych maszyn walki radioelektronicznej ani tankowców.
• 429/430th TFS, 347th TFW, Takhli / Korat RTAFB, 1973–1975
  Ostatni schemat przedstawia samoloty po przejęciu jednostek przez 347th TFW i wprowadzeniu nowego kodu ogonowego „HG”. Maszyny w tym malowaniu wykonywały loty bojowe do czerwca 1975 roku, kiedy skrzydło zostało rozformowane w bazie Korat.

Charakterystyka modelu

Siedem ramek z elementami pozwala odwzorować sylwetkę F-111A z okresu intensywnego użycia nad Wietnamem oraz w późniejszej służbie szkolno-bojowej. Zestaw zawiera zmodernizowane części przedniego podwozia, co umożliwia wykonanie charakterystycznego przodu kadłuba z poprawioną geometrią goleni i detali w tej strefie.

Dołączone uzbrojenie do ataków na cele naziemne pozwala uzbroić model zgodnie z rolą F-111A jako samolotu uderzeniowego dalekiego zasięgu. Metalowa rurka Pitota stanowi element o zwiększonej wytrzymałości, który ułatwia zachowanie smukłego kształtu nosa bez ryzyka łatwego uszkodzenia podczas montażu i późniejszej ekspozycji.

Zakres oznaczeń obejmuje zarówno wczesne bojowe użycie nad Wietnamem, jak i późniejszą służbę w USA oraz kolejne kampanie powietrzne nad Azją Południowo-Wschodnią. Umożliwia to wybór między maszyną bojową z pierwszych misji, samolotem dowódcy dywizjonu z bazy Nellis a egzemplarzami biorącymi udział w operacjach Constant Guard V i Linebacker II.

General Dynamics F-111A – tło historyczne

F-111 powstał jako odpowiedź na amerykańskie zapotrzebowanie na samolot zdolny do lotów z dużą prędkością na małej wysokości, w każdych warunkach pogodowych, z ciężkim ładunkiem bombowym. Wersja F-111A była pierwszym wariantem produkcyjnym przeznaczonym dla Sił Powietrznych USA i stanowiła podstawę bojowego debiutu konstrukcji.

Samolot wprowadzono do służby pod koniec lat 60., a jego pierwsze bojowe użycie nastąpiło w 1968 roku w ramach operacji Combat Lancer, prowadzonej z bazy Takhli w Tajlandii. W trakcie tych wczesnych misji ujawniły się zarówno zalety dużego zasięgu i prędkości, jak i problemy techniczne, które doprowadziły do kilku katastrof i czasowego wstrzymania działań.

Po wprowadzeniu modyfikacji F-111A powrócił nad Wietnam w 1972 roku, biorąc udział w operacjach Constant Guard i Linebacker II. W tym okresie samoloty wykonywały nocne i złej pogody uderzenia na silnie bronione cele, wykorzystując zdolność do lotu na bardzo małej wysokości i przenoszenia dużej ilości uzbrojenia. Dzięki temu odciążały inne typy maszyn, które wymagały osłony Wild Weasel, samolotów walki radioelektronicznej i tankowców.

Wersje F-111 stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych samolotów uderzeniowych okresu zimnej wojny, a ich sylwetka z ruchomymi skrzydłami i charakterystycznym nosem na stałe zapisała się w historii lotnictwa wojskowego. F-111A, jako pierwszy wariant bojowy, odegrał kluczową rolę w dopracowaniu koncepcji użycia tej konstrukcji w realnych działaniach bojowych.

Podstawowe wskazówki montażowe

• Przed rozpoczęciem pracy warto posegregować elementy z siedmiu ramek i oznaczyć je zgodnie z instrukcją, co ułatwia odnajdywanie części w trakcie montażu.
• Przy dopasowywaniu części kadłuba i skrzydeł pomocne jest przymiarkowe składanie „na sucho”, aby wychwycić miejsca wymagające lekkiego przeszlifowania przed klejeniem.
• Metalową rurkę Pitota najlepiej zamocować na końcowym etapie budowy, po zasadniczym malowaniu, aby zminimalizować ryzyko jej uszkodzenia.
• Przed malowaniem warto odtłuścić elementy w ciepłej wodzie z dodatkiem łagodnego detergentu, co poprawia przyczepność farby do tworzywa.