CANT Z.1007bis Alcione
Italeri 1479

CANT Z.1007bis Alcione (Italeri 1479) — model 1/72

Model plastikowy do sklejania i malowania w skali 1/72 od Italeri, kod producenta: 1479. Zestaw pozwala na złożenie jednego egzemplarza. Elementy formowane w wysokiej jakości tworzywie, precyzyjne detale paneli i powierzchni oraz komplet kalkomanii umożliwiający odwzorowanie kilku wariantów malowania. Instrukcja zawiera kolorowy schemat montażu i oznaczeń. Figurki nie są dołączone; klej i farby nie wchodzą w zestaw.

• Długość modelu po złożeniu: 25,5 cm
• Skala: 1/72 — dobry kompromis między detalem a gabarytem
• Super arkusz kalkomanii dla 6 wersji — szczegółowe oznakowania i insygnia
• Wysokiej jakości części
• Instrukcja kolorów i montażu w pełni ilustrowana

Produkt przeznaczony dla modelarzy średniozaawansowanych i zaawansowanych. Konstrukcja ramek ułatwia wycinanie elementów, a wierne odwzorowanie bryły i detali pozwala na osiągnięcie realistycznego efektu po malowaniu i wykończeniu.

Historia samolotu

CANT Z.1007 Alcione to włoski średni bombowiec zaprojektowany przez Filippo Zappatę i wprowadzony do służby pod koniec lat 30. XX wieku. Konstrukcja wyróżniała się drewnianą ramą i trójsilnikowym układem napędowym; wersja Z.1007bis była napędzana silnikami Piaggio P.XI o mocy około 1 000 KM każdy. Dzięki temu osiągi były konkurencyjne w swojej klasie — maksymalna prędkość dochodziła do około 450 km/h, a zasięg pozwalał na prowadzenie działań w rejonie Morza Śródziemnego i Północnej Afryki. Bombowiec dysponował wewnętrzną komorą bombową o ładowności do około 1 200 kg, a standardowa załoga liczyła pięć osób; przy zadaniach rozpoznawczych lub patrolowych do składu dodawano operatora fotograficznego, zwiększając załogę do sześciu osób.

W służbie Regia Aeronautica Z.1007 był ceniony za stabilność lotu, stosunkowo dobrą prędkość i niezawodność silników, co uczyniło go jednym z najefektywniejszych włoskich średnich bombowców konfliktu. Maszyna była używana na kilku frontach: w rejonie Morza Śródziemnego, na Bałkanach i w kampanii libijskiej. Zastosowania obejmowały naloty dyfuzyjne, wsparcie operacji morskich oraz misje rozpoznawcze. Drewniana konstrukcja miała zalety łatwości produkcji i napraw, ale równocześnie była podatna na działanie warunków atmosferycznych i uszkodzenia bojowe.

Ciekawostką jest fakt, że projekt Zappaty łączył elementy nowoczesnego podejścia aerodynamicznego z konserwatywną technologią materiałową; w praktyce dało to samolot o znakomitych właściwościach lotnych, który mimo ograniczeń przemysłowych Włoch przed i w trakcie wojny uzyskał reputację jednego z najlepszych bombowców średniego zasięgu w arsenale włoskim. Niektóre egzemplarze były modyfikowane do zadań patrolowych i rozpoznawczych, co świadczy o elastyczności platformy.